rafał urbacki

RAFAŁ URBACKI
Choreograf, reżyser, performer, ur. w 1984 r. na Górnym Śląsku. Dzieciństwo spędził w Gliwicach. Studiował reżyserię dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie, kulturoznawstwo na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach i wiedzę o teatrze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Edukację ruchową rozpoczął w 2005 r. jako tancerz na wózku w Teatrze Tańca „Kierunek” w Bytomiu (udział w projektach m.in. G. Mason, V. Fox, P. Williamsa). Uczeń Iwony Olszowskiej – pierwszej w Polsce pedagożki technik contact-improvisation i Body Mind Centering. Rezydent w programie Art Stations Foundation by Grażyna Kulczyk : SOLO PROJEKT 2010 w Starym Browarze, w Poznaniu – lecture performance Mt 9,7 [On wstał i poszedł do domu], w którym krytycznie podejmuje on temat miłosierdzia w kulturze polskiej wywołał żywą dyskusję w mediach katolickich (prezentowany podczas m.in. 20 TanzTage w Berlinie i Europejskim Kongresie Kultury we Wrocławiu, Politykach Tańca w Warszawie).
Spektakl wykorzystujący elementy autobiograficzne, połączone w finale z estetyką body-artu znalazł szeroki oddźwięk w mediach katolickich stawiając ironiczne pytanie: „dlaczego seks z osobą niepełnosprawną nie jest grzechem, tylko aktem miłosierdzia?” Mt 9,7 powstał jako pierwsza część projektu tożsamościowego Urbackiego, w którym jako strategię twórczą wybrał kontekstualizację społeczno-polityczną swojej biografii – różnorodnie stygmatyzowanego w społeczeństwie geja, kaleki, artysty krytycznego – freelancera, maskotki medialnej, osoby chorej terminalnie. Drugą odsłoną ramowego projektu był spektakl W Przechlapanem (Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego w Warszawie, 2012) z udziałem kobiet o alternatywnej motoryce, w którym Urbacki przeprowadza dekonstrukcję i obnażenie medialnej recepcji sztuki cripp-artystów oraz w dość przewrotny sposób analizuje polityczne podłoże zachowań społecznych związanych z odczytywaniem habitusu ruchowego osób z niepełnosprawnością. Spektakl ten znalazł szeroki oddźwięk w mediach. Podobnie do Mt 9,7 wywołał dyskusję społeczną w mainstreamowych mediach na temat polityczny pozostając jednym z nielicznych takich przykładów w historii polskiego tańca współczesnego. Prezentowany był m.in. podczas 32. Warszawskich Spotkań Teatralnych w Warszawie. Kto podskoczy jest pedałem, hej– koncert/performance zrealizowany z muzykiem Ł. Laxym był kolejnym odcinkiem projektu tożsamościowego autorstwa Urbackiego, w którym dokonuje on redefinicji wizerunku geja w mediach oraz przedstawia alternatywną do powszechnie przyjętej przez ruch LGBTQ w Polsce propozycję radykalnego języka w publicznym dyskursie. Formę jaką wybrał, czyli tańce dworskie wykonywane w glanach przy akompaniamencie suit wiolonczelowych J.S.Bacha, B.Brittena i przyśpiewek narodowców wywołała liczne komentarze wśród środowiska LGBTQ. Tekst tego projektu został opublikowany w nieregularniku lesbijsko-feministycznym „Furia” oraz w jego anglojęzycznej edycji. Projekt ten zrealizowany został w najstarszym klubie gejowskim w Polsce a zarazem darkroomie – FanTomie (Festiwal POMADA3 w Warszawie, Queerowy Maj w Krakowie, 2012). Ostatnim dotychczas zrealizowanym odcinkiem projektu tożsamościowego jest Stypa stanowiąca remiks twórczości Urbackiego i amerykańskiego czarnoskórego HIV-pozytywnego choreografa Billa T. Jonesa. Jest to projekt, w którym Urbacki wraz z dramaturgiem Witoldem Mrozkiem dokonuje krytycznej analizy wizerunku medialnego choreografa – przez chwilę ulubieńca mediów – homoseksualnego tancerza z niepełnosprawnością. Na podstawie artykułów z gazet, okładek, na których pojawił się Urbacki, materiałów radiowych, telewizyjnych oraz wiadomości otrzymanych internetowo tematyzują kwestię wartości jednostki w mediatyzowanej rzeczywistości, granice medialnej wypowiedzi dotyczącej niepełnosprawności oraz tematu terminalności postępującego zaniku mięśni Urbackiego. Podejmują równocześnie kwestie cenzurowania narracji gejowskiej w budowaniu wizerunku Urbackiego przez telewizje śniadaniowe. Choreograf przez dwa lata udzielał wywiadów, w których wszystkim dziennikarzom podawał identyczny pakiet informacji na temat swojego życia i twórczości, by móc przyglądać się prawom cenzury redakcyjnej, autoryzacji i prawa prasowego. Stypa jest produkcją zrealizowaną z funduszy wygranego konkursu w Teatrze Ósmego Dnia W Poznaniu – OFF/Prezentacje. Druga premierę miała w Instytucie Teatralnym im. Z. Raszewskiego w Warszawie w 2012.
Urbacki wraz z kolektywem The Freszmejkers zrealizował również szkic projektu o pokoleniu wychowanym w okresie przełomu początku lat 90’ i dzieciństwie spędzonym przed telewizorem – Rewind (Instytut Teatralny im. Z. Raszewskiego, 2011). Jest autorem spektaklu Mover. Projekt społeczny o tancerzach w Polsce (Śląski Teatr Tańca w Bytomiu, 2010), który stanowił rozpoznanie dla szerszego projektu na temat środowiska, do którego wciąż zbiera materiały. Zrównywanie to projekt realizowany na zamówienie XIV Międzynarodowej Konferencji Tańca i Festiwalu Sztuki Tańca w Bytomiu, który opowiadał o przestrzeni życiowej mieszkańców Śląska. Wraz z aktorką/wiolonczelistką Karoliną Sokołowską zrealizowali oni działanie site-specific na terenie spalonej bytomskiej szkoły w centrum miasta, którą mieszkańcy pobliskich kamienic przearanżowali na miejsce spotkań towarzyskich a dzieci na plac zabaw. Performer i współrealizator w projektach video-dance (z Ewą Szubstarską The Lift 2009, z Magdaleną Przybysz The Adventures of Giraffe & Charming Sealy, 2010). Od jesieni 2012 tworzy z Magdaleną Przybysz kolektyw Anarchiści Tańca podejmujący tematykę redefinicji estetyki tańca współczesnego w Polsce. Pierwsza realizacja kolektywu, zdarzenie stop.danger.(not)dancers została zaprezentowana podczas Warszawskiej Nocy Tańca 2012 w PKiN. Kolektyw prowadzi również działalność pedagogiczną w zakresie improwizacji i tańca podejmującego kwestie społeczne.
Urbacki realizuje również choreografie i ruch sceniczny w spektaklach teatralnych spektaklach m.in. duetu Strzępka/Demirski Tęczowa Trybuna 2012 (2011, Teatr Polski we Wrocławiu), Położnice Szpitala św. Zofii (2011, Teatr Rozrywki w Chorzowie), W imię Jakuba S. (2011, Teatr Dramatyczny w Warszawie), Courtney Love (2012, Teatr Polski we Wrocławiu), Radka Rychcika Dwunastu gniewnych ludzi (2012, Teatr Nowy w Poznaniu), Magdy Miklasz Dom Bernardy Alba (2013, Teatr Nowy w Poznaniu), Katarzyny Kalwat Królowa ciast (2012, Teatr Dramatyczny w Olsztynie) i Zażynki (2012, Teatr Polski w Poznaniu). Na szczególną uwagę zasługuje jego praca nad choreografią w musicalu Położnice Szpitala św. Zofii. Jako debiutant w tej roli opracował ruch w oparciu o pracę improwizacyjną zespołu oraz nawiązania do kanonu choreografii współczesnej.
Chętnie angażuje się w akcje społeczne. Zrealizował z Łukaszem Augustowskim akcję internetową Pocztówka z Polski, która była odpowiedzią na odrzucenie w lecie 2012 r. czytania ustawy o związkach partnerskich przez posłów RP. Inicjatywa była afirmatywną formą prezentacji nieposłuszeństwa obywatelskiego w postaci zdjęć z komentarzem dotyczącym wyimaginowanej, „upragnionej” wizji Polski. Akcja w prosty sposób ukazywała związek między prawem państwowym a poczuciem szczęścia lub jego braku przez jednostki („Płacę podatki, przestrzegam prawa…”).
Od trzech lat porusza się bez pomocy wózka dzięki opracowaniu autorskiej metody ruchu opartej o taniec współczesny i techniki świadomościowe. Jest bohaterem powstającego biograficznego dokumentu kreacyjnego Tancerz w reż. Wojciecha Klimali.
Na stałe współpracuje z Akademią Muzyczną w Krakowie.

 

 

Organizatorzy:

Mecenat:

Sponsorzy:

Partnerzy:

Media:

Media:

Media:

© 2014. Copyright 5 Zmysłów - EKSPRESJA    |    Wszelkie prawa zastrzeżone.    |    Projekt i realizacja: E1-Interactive